Το δικαστικό bullying ή αλλιώς η “επίθεση κορεσμού ψευδών μηνύσεων” αποτελεί έναν από τους δοκιμασμένους και αποδοτικούς τρόπους Γονικής Αποξένωσης, που επιλέγουν κυρίως, μητέρες εναντίον πατέρων, προκειμένου να επιτύχουν το ανοσιούργημα της αποκοπής των παιδιών από τον ένα γονέα τους.
Οι αποκαλύψεις του συναδέλφου Πέτρου Κουσουλού, στην εκπομπή “Ανοιχτές Υποθέσεις” στον τηλεοπτικό σταθμό Open, την Άνοιξη του 2024, ήταν μόνο η κορυφή ενός παγόβουνου, όπως έχουμε επισημάνει στο gonikiapoxenosi.gr. Πρόκειται δηλαδή, για ένα μικρό μόνο, κομμάτι της μεθοδολογία των αποξενωτών γονέων για την εκδήλωση της κοινωνικής μάστιγας που ονομάζεται Γονική Αποξένωση. Και το μικρό αυτό κομμάτι του προβλήματος κατέστη δημόσια ορατό χάρη στη δουλειά του πρωτεργάτη της δημόσιας ανάδειξης του φαινομένου Σωτήρη Σκουλούδη από το newsbomb.gr και της συνεισφοράς στη συνέχεια του Πέτρου Κουσουλού, αλλά και εξαιτίας του προκλητικού, δόλιου και παράνομου τρόπου με τον οποίο φέρονται κάποιες μητέρες να υλοποίησαν τα δολοφονικά σχέδιά τους, προκειμένου να επιτύχουν το στόχο της αποξένωσης των παιδιών τους, από τους πατέρες τους.
Άλλοι τρόποι μπορεί να μην είναι εύκολα ορατοί με την πρώτη ματιά ή και τόσο εντυπωσιακοί, όσο μια καταγγελλόμενη ως πλαστή “Βεβαίωση” μιας Ψυχολόγου-κρατικής λειτουργού. Ίσως να “κρύβονται” καλά πίσω από τα “αγαπημένα” στερεότυπα μιας κοινωνίας, που θέλει αδιακρίτως τις γυναίκες ως “θύματα” ή δήθεν “ανώτερες” υπάρξεις, προσφέροντάς τους με τον τρόπο αυτό, μια “υπερδιόρθωση” για την ισχυριζόμενη καταπίεση προηγούμενων ετών ή τη χαρακτηριζόμενη ως “πατριαρχία”. Ό,τι κι εάν είναι, οι τρόποι αυτοί έχουν πάντως, εξαιρετική αποδοτικότητα, προς την επίτευξη του στόχου και αυτό είναι το μόνο ζητούμενο από τους αποξενωτές γονείς, οι οποίοι το μόνο που θέλουν είναι να ταΐσουν τον αρρωστημένο εγωισμό τους και να καλύψουν τα ψυχολογικά κενά και συμπλέγματα που κουβαλούν μέσα τους, ακόμη κι αν χρειαστεί να καταστρέψουν την κοινωνία ολόκληρη!
Το δικαστικό bullying λοιπόν, είναι ένας από αυτούς, τους δυσδιάκριτους με την πρώτη ματιά, τρόπους αποξένωσης, οι οποίοι έχουν εύκολη εφαρμογή υλοποίησης στην περίπτωση που ο γονέας-στόχος είναι ο πατέρας. Ο πατέρας, που αντιμετωπίζεται σαν “πορτοφόλι με πόδια” ή σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις σαν ένα αναλώσιμο υποκείμενο του οποίου η παραμονή σε τούτο τον κόσμο δεν έχει σημασία -για να μην πούμε ότι, για κάποια άρρωστα μυαλά, καλό θα ήταν να εξαλειφθεί.
Το modus operandi (μεθοδολογία δράσης) της αποξένωσης μέσω του δικαστικού bullying έχει εφαρμοστεί στην πράξη σε πολλές περιπτώσεις Γονικής Αποξένωσης με υψηλά ποσοστά “επιτυχίας”. Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα μια πραγματική περίπτωση αποξένωσης, η οποία αποκαλύφθηκε στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής έρευνάς μας, ενώ αποκαλύπτουμε και τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόστηκε από συγκεκριμένη αποξενώτρια, μητέρα δυο παιδιών.
Αρχική προϋπόθεση της προσπάθειας είναι να επιτευχθεί μια ικανοποιητική διατροφή από τον πατέρα, μέσω Δικαστικής Απόφασης. Το πρώτο αυτό βήμα είναι αρκετά εύκολο στην εφαρμογή του, στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Υπερβάλλοντας στο αιτούμενο ποσό διατροφής προς το Δικαστήριο, κατασκευάζοντας ανύπαρκτα έξοδα των παιδιών και ταυτόχρονα μειώνοντας τα εμφανή δικά της έσοδα, εφόσον μπορεί να τα αποκρύψει, η αποξενώτρια καταφέρνει να δημιουργήσει την βασική “θυματοποιημένη” εικόνα για τον εαυτό της.
Στα ευεπίφορα για την πρόκληση “οικονομικού στραγγαλισμού” των ανδρών-πατέρων γενικότερα, ελληνικά δικαστήρια, η συγκεκριμένη τακτική εφαρμόζεται εύκολα και έχει πολύ υψηλά ποσοστά “επιτυχίας”, σύμφωνα με την εμπειρία, από πολλές αποφάσεις διατροφών. Η επιτυχία για την αποξενώτρια είναι μάλιστα, τριπλή, διότι η πραγματική διαφορά είναι το διπλάσιο συν κάτι ακόμη, του ποσού της διατροφής. Κι αυτό διότι το ποσό αυτό αφαιρείται από το διαθέσιμο εισόδημα του πατέρα και προστίθεται αυτοστιγμεί στο διαθέσιμο χρήμα της μητέρας και επιπλέον, δεν αφαιρείται από το φορολογητέο εισόδημα του πατέρα, με αποτέλεσμα να φορολογείται για εισόδημα (που στην πραγματικότητα δεν είχε στη διάθεσή του) κι έτσι να πρέπει να πληρώσει και υψηλότερο φόρο.
Με τον παραπάνω τρόπο ο “γονέας-στόχος” (πατέρας) αποδυναμώνεται σημαντικά, ενώ η αποξενώτρια έχει πρόσθετο “μαύρο χρήμα” να διαχειριστεί. Ας το δούμε με ένα παράδειγμα: Ας υποθέσουμε ότι οι δυο γονείς έχουν από χίλια ευρώ (€ 1.000) μηνιαίο εισόδημα, καθένας (η μητέρα “μαύρα” και ο πατέρας φορολογούμενα). Ας υποθέσουμε επίσης, ότι η μηνιαία διατροφή που πρέπει να πληρώνει ο πατέρας ορίζεται στα τριακόσια ευρώ (€ 300). Αυτομάτως, στον πατέρα απομένει διαθέσιμο εισόδημα επτακοσίων ευρώ (€ 700), ενώ το διαθέσιμο χρήμα της μητέρας αυξάνεται στα χίλια τριακόσια ευρώ (€ 1.300). Επιπροσθέτως, τα τρεις χιλιάδες εξακόσια ευρώ (€ 3.600) κάθε χρόνο, δεν αφαιρούνται από το φορολογητέο εισόδημα του πατέρα, με αποτέλεσμα, με την εκκαθάριση της Εφορίας, να υποχρεούται να πληρώσει πρόσθετο ποσό φόρου. Ας υποθέσουμε ποσό τριακοσίων εξήντα ευρώ (€ 360), τριάντα ευρώ δηλαδή, κάθε μήνα, τους επόμενους 12 μήνες. Παράλληλα, η μητέρα λαμβάνει και το επίδομα παιδιού (Α21), όπως έχει δικαίωμα, που για δυο παιδιά είναι εκατόν εξήντα ευρώ (€ 160) μηνιαίως και τα οποία δεν υπολογίζουν τα Δικαστήρια. Έτσι, η οικονομική εικόνα διαθέσιμων χρημάτων κάθε μήνα, καταλήγει να έχει ως εξής: Πατέρας: € 670, Μητέρα: € 1.460 Διαφορά μεταξύ τους: € 790. Με απλά λόγια, η μητέρα έχει υπερδιπλάσια διαθέσιμα χρήματα από τον πατέρα (ενώ είχαν ξεκινήσει ισοδύναμοι, οικονομικά), με τον ένα γονέα να προσπαθεί απλά, να επιβιώσει. Πόσο μάλλον που, στο παραπάνω σενάριο, δεν έχει γίνει αναφορά στα δικαστικά έξοδα του δικαστηρίου της διατροφής, αλλά ούτε και στα δικαστικά έξοδα του αντίστοιχου της επικοινωνίας, που υποχρεούται να κάνει ο πατέρας για να βλέπει τα παιδιά του.
Μόλις φθάσει λοιπόν, σε αυτό το σημείο ο “γονέας-στόχος” έχει μετατραπεί σε έναν εύκολο στόχο. Εδώ ξεκινά η επίθεση των ψευδών μηνύσεων της αποξενώτριας προς τον πατέρα: “Ενδοοικογενειακή εξύβριση”, “ενδοοικογενειακή απειλή”, “παραμέληση ανηλίκου κατά την επικοινωνία του πατέρα με τα παιδιά του”, “παραβίαση προσωπικών δεδομένων” και ό,τι άλλο ευφάνταστο μπορεί να βρει η αποξενώτρια, σε συνεργασία με την οικογένειά της, τον κοινωνικό κύκλο της και το δικηγόρο της. Υπενθυμίζεται δε, πως η μητέρα έχει πλέον, διπλάσια οικονομική δύναμη για τη σύνταξη, κατάθεση και εκδίκαση των μηνύσεων, σε σύγκριση με τον εξουθενωμένο ήδη, από οικονομικής άποψης, πατέρα. Καταλήγει δηλαδή, ο πατέρας να “χρηματοδοτεί” την ποινική “επίθεση” εναντίον του! Να σημειωθεί επίσης, πως στα παραπάνω παραδείγματα του περιεχομένου των μηνύσεων, επίτηδες δεν συμπεριελήφθησαν κατηγορίες, όπως αυτές που έχουν αναφερθεί, για παράδειγμα, στις εκπομπές του τηλεοπτικού σταθμού Open, με τις ψευδείς κατηγορίες για “ασέλγειες”, τους “βιασμούς των παιδιών”, “έκθεσης ανηλίκων”, “σωματικής βίας σε ανήλικο” κλπ., τα οποία πρέπει να γνωρίζει η κοινωνία ότι δεν σπανίζουν στις αίθουσες των Δικαστηρίων εναντίον πατέρων.
Μόλις κατατεθούν καμιά εικοσαριά τέτοιων ψευδών μηνύσεων, κατατίθεται και ένα αίτημα μεταρρύθμισης (παύσης κατ’ ουσίαν) της επικοινωνίας του υποτιθέμενου “κακοποιητή-πατέρα”, σε συνδυασμό με τον περιοριστικό όρο να μην μπορεί να πλησιάσει το παιδί του σε απόσταση εκατό μέτρων (100 μ.), τα οποία εύκολα διατάσσει ο Δικαστής, όταν βλέπει σωρεία μηνύσεων. Που να διανοηθεί άλλωστε, το μέγεθος της δολιότητας… Φθάνοντας στο σημείο αυτό, ο πατέρας έχει να αντιμετωπίσει 20 περίπου, ακροατήρια, με ανάλογα έξοδα για το συνήγορό του. Δεδομένων των αποδυναμωμένων οικονομικών του, αυτό είναι από πολύ δύσκολο έως αδύνατον! Η αποξένωση έχει μπει στην τελική ευθεία. Ο πατέρας έχει ήδη σταματήσει να βλέπει το παιδί του. Το μόνο που απομένει πλέον, είναι να ολοκληρώσει η αποξενώτρια το έργο της, μέσω της διαβολής του πατέρα στο μυαλό του/ων παιδιού/ών, με διάφορα μυθεύματα και κακόβουλα σχόλια για τον πατέρα, του τύπου “δεν σας θέλει για παιδιά του”, “δεν σας αγαπά”, “μόνο εγώ υπάρχω για εσάς” και διάφορους άλλους χειριστικούς ισχυρισμούς, που στην εύπλαστη σκέψη των ανηλίκων είναι απλά, “τα αναμφίβολα δεδομένα που λέει η μαμά”.
Όταν θα τελειώσουν τα δικαστήρια, ακόμη και εάν αποφευχθεί η αστοχία πεπλανημένης Δικαστικής Απόφασης, έστω και σε ένα (με τον υψηλό αριθμό μηνύσεων, οι πιθανότητες πρόσκαιρης πλάνης αυξάνονται), ο πατέρας έχει ήδη, να δει τα παιδιά του για 5-6 χρόνια, τουλάχιστον. Έτσι, ακόμη κι αν έχει αθωωθεί σε όλα τα Δικαστήρια το παιδί του (ή τα παιδιά) του θεωρούν ότι τα έχει εγκαταλείψει, αφού έτσι τα έχει διαβεβαιώσει η μητέρα. Η Γονική Αποξένωση έχει ολοκληρωθεί. Το “σχέδιο” έχει τελεσφορήσει και η κοινωνία διαθέτει ακόμη ένα (ή και περισσότερα) ψυχο-συναισθηματικά ανάπηρο μέλος, με πολύ συσσωρευμένο θυμό, εξαιτίας του “αδιάφορου πατέρα”, που έχει δήθεν, απορρίψει το παιδί του. Ακόμη ένα παιδί έχει μετατραπεί σε έναν πιθανά υποψήφιο παραβατικό που θα είναι στη διάθεση της Δικαιοσύνης!
*Στο παραπάνω κείμενο τα μόνα υποθετικά στοιχεία είναι οι αριθμοί. Όλα τα υπόλοιπα είναι από πραγματική ιστορία!
