Σε παρέμβαση για την αντικατάσταση του όρου “επιμέλεια” από τον όρο “φροντίδα”, στο ελληνικό Οικογενειακό Δίκαιο και σε ό,τι αφορά στα ανήλικα τέκνα διαζευγμένων γονέων, προχώρησε η ΑΜΚΕ “Παιδί με 2 γονείς”. Η γνωστή για τη δράση και τις δημόσιες παρεμβάσεις της, Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία (ΑΜΚΕ) «Παιδί με 2 Γονείς», κατέθεσε ανοιχτή επιστολή προς τον Πρωθυπουργό και τους συναρμόδιους Υπουργούς με κεντρικό αίτημα την πλήρη αντικατάσταση του όρου “επιμέλεια” από τον όρο «φροντίδα» (care), σε όλο το φάσμα της νομοθεσίας.
Σύμφωνα με την επιστολή, ο παραδοσιακός όρος “επιμέλεια” θεωρείται πλέον, παρωχημένος και νομικά ασύμβατος με τις ευρωπαϊκές οδηγίες. Η ΑΜΚΕ υποστηρίζει ότι η χρήση του όρου “φροντίδα” ανταποκρίνεται πληρέστερα στη σύγχρονη προσέγγιση της συνευθύνης των γονέων, περιορίζοντας τις αντιδικίες και προάγοντας το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού.
Η οργάνωση επικαλείται τη δεσμευτική Ευρωπαϊκή Οδηγία 2019/1158 και το σχετικό Corrigendum (διόρθωση) του 2022, τα οποία αναφέρονται ρητά στον όρο “φροντίδα”. Η μη εναρμόνιση της Ελλάδας αποδίδεται σε “μεταφραστική αστοχία”, που συντηρεί τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα στις σχέσεις των χωρισμένων γονέων.
Παράλληλα, στην επιστολή υπογραμμίζεται η ανάγκη για ίδρυση εξειδικευμένων οικογενειακών δικαστηρίων, στελεχωμένων από ειδικούς επιστήμονες, ώστε να σταματήσει η ”δικαστική αυθαιρεσία” και η εμμονή στην ανάθεση της καθημερινής φροντίδας στον έναν μόνο γονέα.
Πηγή: ΑΜΚΕ “Παιδί με 2 γονείς”
ΣΧΟΛΙΟ του gonikiapoxenosi.gr
Δυνατός μεν ο λόγος, δυνατοτέρα δ’ η βούληση…
Γράφει ο Γιάννης Ηλιάδης
Διαχρονικά υποστηρίζω ότι “ο τρόπος σκέψης επηρεάζει τον τρόπο που χρησιμοποιούσε την ελληνική γλώσσα που χρησιμοποιούμε, αλλά και η ο τρόπος που χρησιμοποιούμε τη γλώσσα, επηρεάζει τον τρόπο σκέψης μας”. Θα περίμεναν λοιπόν, όσοι με γνωρίζουν καλά, να συνταχθώ “με κλειστά μάτια”, στην ουσία της παρέμβασης αυτής, της ΑΜΚΕ “Παιδί με 2 Γονείς” του μαχητή, Γιάννη Ζαχατάτου.
Φυσικά, με πρώτη σκέψη δεν έχω αντίρρηση. “Δευτέρα σκέψη σοφοτέρα”, όμως. Όχι επειδή διαβλέπω κάτι αρνητικό στη συγκεκριμένη πρόταση, αλλά δεν μπορώ να διακρίνω την ουσία. Είχα εκτεταμένη χρονικά, τηλεφωνική επικοινωνία με τον Γιάννη, εχθές και συζητήσαμε επί μακρόν (όχι τον Εμμανουέλ), για το συγκεκριμένο θέμα.
Ο Γιάννης Ζαχαράτος μου εξηγούσε γι’ αρκετή ώρα το συλλογισμό που τον οδηγεί στην πεποίθηση ότι η αλλαγή του όρου, θα βοηθήσει το “ελληνικό σύστημα” να ξεκολλήσει επιτέλους, από τον καταστροφικό εγκλωβισμό της “αποκλειστικής επιμέλειας”.
Πραγματικά, το εύχομαι, το ελπίζω και προσδοκώ να το διαπιστώσω στην πράξη… Διατηρώ ωστόσο, σοβαρές επιφυλάξεις. Και τις διατηρώ βασιζόμενος στα πρακτικά, καθημερινά αποτελέσματα, των τεσσάρων και πλέον, ετών από τη μεταρρύθμιση του Οικογενειακού Δικαίου, με τον νόμο 4800/2021, γνωστό και ως “νόμο Τσιάρα”. Τι άλλαξε πρακτικά; Τίποτε… Ή έστω, για να μην είμαι ισοπεδωτικός, ελάχιστα!
Και δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι, θεωρώ, αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς: Όλοι! Ν’ αλλάξει ο τρόπος σκέψης μας, η αντίληψή μας, η επιμονή μας να αφήνουμε να αρχέγονα, επιθετικά ένστικτά μας, αχαλίνωτα και τη διάθεσή μας, να επιβάλουμε την άποψή μας, ανεξέλεγκτη…
Γι’ αυτό νομίζω πως όσες λέξεις και όρους κι αν αλλάξουμε, ίδιοι θα μείνουμε, αν δεν αλλάξουμε τις πράξεις και τις αποφάσεις (κυρίως τις Δικαστικές) για τη ζωή μας. Διότι το πρόβλημα δεν είναι ο όρος “επιμέλεια”, το πρόβλημα είναι το επίθετο “αποκλειστική”…
