Της Πολυξένης Πιθαμίτση
Πριν από καιρό κλήθηκα από κάποια οργάνωση λέσχης Lions, όπου καλεσμένες είδα επώνυμες κυρίες, που ανήκαν στον πολιτικό κόσμο, άλλες που κατείχαν θέσεις ευθύνης σε Δήμους και Νομαρχίες, δημοσιογράφους κλπ. Τα έσοδα θα διατίθεντο στις κακοποιημένες γυναίκες.
Πριν από λίγο καιρό, Πρόεδρος δικαστηρίου, αποφάσισε να φύγει ο πατέρας από το ιδιόκτητο διαμέρισμά του για να μείνει η μητέρα με τα δύο παιδιά του, παρ’ όλο που η μητέρα έχει αγοράσει διαμέρισμα προσφάτως, αλλά στο δικαστήριο ισχυρίστηκε ότι χρήζει ανακαίνισης.
Η μάνα αρνείται να δώσει τα παιδιά στον πατέρα γιατί λέει, δεν έχει χώρο να τα φιλοξενήσει!!
Από όπου κι αν το εξετάσεις η λέξη που θα χαρακτήριζε την όλη κατάσταση στην χώρα μας, που θέλει να λέει ότι ανήκει στην Ευρώπη, είναι μια: Π Α Ρ Α Ν Ο Ι Α!
Πατέρας που χωρίζει ΔΙΩΚΕΤΑΙ και η ζωή του ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ!
Ένας μπαμπάς μένει σε έναν χώρο στην εργασία του. Άλλος, στο αυτοκίνητό του κι άλλοι σε τρώγλες γιατί τα ενοίκια είναι πανάκριβα. Ξαφνικά, η ζωή του όλη και οι κόποι μιας ζωής, βρίσκονται σε μια βαλίτσα ρούχα! Το κυριότερο όλων: Ντρέπεται να δει τα παιδιά του, Γνωρίζει ότι πλέον δεν είναι ο μπαμπάς ο παντοδύναμος που ήταν στα μάτια των παιδιών του, που τους παρείχε ασφάλεια. Μόνο οίκτο θα εμπνέει στο εξής! Για φυσιολογική συνέχιση της ζωής του, δεν μιλάμε καν, όσον αφορά σχέσεις ερωτικές, κοινωνικές, επαγγελματικές.
Μέσα σε όλο αυτό έχει να πληρώνει δικηγόρους, δικαστήρια και κυρίως ΔΙΑΤΡΟΦΗ, αλλιώς κινδυνεύει με αυτόφωρα, κρατητήρια ή κατάσχεση μισθού.
Μετά μιλάμε για ισότητα έναντι των γονέων! Μετά μιλάμε για συλλόγους που υποστηρίζουν τους μπαμπάδες!
Πού είναι οι δικηγόροι, που στηρίζουν αφιλοκερδώς μπαμπάδες, όπως κάνουν σύλλογοι μητέρων; Πού είναι η συγκέντρωση χρημάτων από μέλη για να βοηθήσουν πατέρες, που κάποιοι ως ηθικοί αυτουργοί τους φέρνουν στα όρια αυτοκτονίας;
Στα λόγια όλοι καλοί είμαστε!
