Η έλευση ενός παιδιού είναι πάντα ευτυχής κατάσταση. Στην περίπτωση όμως, της σημερινής ιστορίας τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι!
Το παιδί ήρθε, αλλά η κατάσταση της μητέρας δεν διορθώθηκε. Ο θυμός, οι στιγμές εκρήξεων, η διπολική συμπεριφορά και η επιθετικότητα προς ανθρώπους και αντικείμενα αυξήθηκε… Ο πατέρας προσπαθούσε με υπομονή και χρησιμοποιώντας διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά, να εξομαλύνει την κατάσταση και η οικογένεια να λειτουργήσει, επιτέλους! Άδικα, όμως…
Τα προβλήματα από το οικογενειακό ιστορικό της μητρικής γραμμής, για τα οποία είχε μάθει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, από οικείο πρόσωπο της συζύγου του, φαίνονταν να απειλούν σαν σκελετοί, από τη ντουλάπα της μητέρας του παιδιού του. Μέχρι τη στιγμή που η ίδια μάζεψε τα πράγματά της κι έφυγε από το σπίτι, παίρνοντας μαζί της το παιδί και το σκυλί της οικογένειας. Μαζί βέβαια, η κυρία “σήκωσε” και πληθώρα αντικειμένων, πολλά από τα οποία ιδιαίτερης αξίας, οικονομικής, αλλά και συναισθηματικής. Απ’ όλα όμως, τα παραπάνω, ο πατέρας αντιμετώπισε φυσικά, ως πολυτιμότερη απώλεια, αυτή του παιδιού του…
Μερικές ημέρες αργότερα, δεν άργησε να αποσταλεί από τη μητέρα και το πρώτο δικόγραφο: Αγωγή Επιμέλειας-Διατροφής, με αίτημα Προσωρινής Διαταγής. Οι προσπάθειες του πατέρα για την εξωδικαστική επίλυση των ζητημάτων και την αποφυγή της Δικαστικής διαμάχης, προσέκρουαν στον ακλόνητο “τοίχο” παράλογων απαιτήσεων της μητέρας: Να συναινέσει ο πατέρας στην ανάληψη της αποκλειστικής επιμέλειας από τη μητέρα, με επικοινωνία για τον ίδιο με το παιδί, μόνο στην οικία της μητέρας και υποχρεωτική παρουσία τρίτου προσώπου της εμπιστοσύνης της(!) και ως μηνιαία διατροφή, ποσό υψηλότερο από το άθροισμα των εισοδημάτων του πατέρα… Σκοπός και στόχος της ήταν είτε να “τα πάρει όλα”, είτε να οδηγήσει την υπόθεση σε αντιδικία, αφού γνώριζε καλά ότι εκεί ήταν το “δικό” της γήπεδο, στο οποίο η συντριπτική πλειονότητα των αιτημάτων της, γίνονται δεκτά! Και φυσικά, τα κατάφερε…
Μια από τις πλέον σημαντικές αντιδικίες, που δημιούργησε η μητέρα στο πλαίσιο της υπεροπτικής αντιμετώπισης των ζητημάτων του διαζυγίου, ήταν αυτό της ονοματοδοσίας του παιδιού. Υπαναχωρώντας η ίδια από την αρχική συμφωνία με τον πατέρα, για την απόδοση στο παιδί, του ονόματος του παππού από την πατρική γραμμή, προσέφυγε η ίδια Δικαστικά, με αυτό το αίτημα (και χωρίς φυσικά να δέχεται ότι υπαναχώρησε εκείνη).
Μετά από την ήττα της, στον πρώτο βαθμό, με την Απόφαση 4…. /20…. έθεσε σε εφαρμογή το… “Σχέδιο Β’”: Προσέφυγε στο δεύτερο βαθμό, για να κερδίσει χρόνο φυσικά και -εκμεταλλευόμενη την προσωρινή αποκλειστική επιμέλεια, την οποία ασκούσε η ίδια, ως “εργαλείο”- να ακυρώσει στην πράξη τη διαφαινόμενη υπέρ του πατέρα, απόφαση: Να αποκαλεί το παιδί με το όνομα που η ίδια επιθυμούσε, ό,τι κι αν έγραφε η απόφαση, προκειμένου να επικαλεστεί στη συνέχεια την… “καραμέλα” για το υποτιθέμενο συμφέρον του τέκνου.
Αυτός μάλιστα, ήταν και ένας από τους ισχυρισμούς της εντός της Έφεσης, στην οποία τόλμησε να “εκβιάσει” την απόφαση του δεύτερου βαθμού δικαιοδοσίας της Ελληνικής Δικαιοσύνης, γράφοντας επί λέξει «… ακόμη και αν οριστεί όνομα του παιδιού … (σ.σ. αυτό που δεν επιθυμούσε η μητέρα) και το παιδί θα βλάψει και θα καταλήξει σε μια διπλή ονομασία του τύπου άλλο όνομα στα χαρτιά , αλλιώς το λένε στη ζωή, όπως έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις».
Ο χρόνος πέρασε, η απόφαση του Εφετείου εκδόθηκε με αριθμό 5…/20… Ήταν απορριπτική προς τις απαιτήσεις της μητέρας (η κ. Εφέτης εννοείται ότι δεν ασχολήθηκε με τις “καφενειακού” τύπου αποστροφές της μητέρας) και το όνομα του παιδιού ήταν αυτό που αιτήθηκε ο πατέρας. Πέρασαν και πάλι ο καιρός, με τη μητέρα να καταφέρνει την αποξένωση του παιδιού από τον πατέρα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, το παιδί να μην ακούει το όνομα που είχε αποφασισθεί, από το Β’ βαθμό της Δικαιοσύνης μάλιστα, αλλά καθιερώθηκε αυτό που ήθελε εξαρχής, η μητέρα, και για το οποίο “απειλούσε” μέσω των δικογράφων της…
Ήρθε η στιγμή λοιπόν, να αποφασισθεί η οριστική επιμέλεια, την οποία είχαν αρνηθεί στη μητέρα, δυο διαδοχικά Δικαστήρια. Το τρίτο όμως, με την απόφασή του 3…/20…., που γεννά σειρά αποριών, ακόμη και επιπέδου κοινής λογικής, απέδωσε την επιμέλεια στη μητέρα. Ένα από τα εντυπωσιακά ζητήματα που ετέθησαν και εξέτασε το Δικαστήριο ήταν και αυτό του ονόματος, για το οποίο η μητέρα, με περισσό θράσος, παραδέχθηκε ότι ουδέποτε συμμορφώθηκε με τη Δικαστική απόφαση του Εφετείου, την απόφαση του οποίου η ίδια είχε ζητήσει (όπως και του πρώτου βαθμού). Και τι απάντησε η Ελληνική Δικαιοσύνη, δια της αποφάσεως της επιμέλειας; Ιδού:
«… το γεγονός ότι η ίδια αποκαλεί τον γιό με το όνομα …. αντί του …. δεν δικαιολογεί την ακαταλληλότητά της προς άσκηση της επιμέλειάς του, λαμβανομένου υπόψιν ότι μέχρι την έκδοση των ως άνω αποφάσεων καλώς ή κακώς είχε παγιωθεί μια κατάσταση με τη διαμορφωθείσα πρακτική να αποκαλούν το ως άνω τέκνο με το όνομα … και πιθανή αλλαγή του ονόματος, κατά την κρίση της, θα προκαλούσε διαταραχή ταυτότητάς του».
Η απόφαση του Εφετείου όμως, επεσήμαινε πως «…Σημειώνεται πως ο κίνδυνος δημιουργίας προβλήματος στο ανήλικο (…) από την αλλαγή ονόματος, όπως ισχυρίζεται η εκκαλούσα, δεν προκύπτει ότι θα εμφανιστεί, ούτε μπορεί να κλονίσει την ως άνω κρίση του Δικαστηρίου, περί του αληθούς συμφέροντος του τέκνου, αφού τα παιδιά σε αυτή την ηλικία προσαρμόζονται εύκολα μετά και από την κατάλληλη διαπαιδαγώγησή τους από τους γονείς». Ήρθε δηλαδή, κατώτερο Δικαστήριο (Πρωτοδικείο), με την απόφασή του, να… ακυρώσει την προγενέστερη απόφαση ανωτέρου Δικαστηρίου (Εφετείου), σταθμίζοντας την άποψη της μητέρας ως “ισχυρότερη” από την απόφαση του Εφετείου!
Με απλά λόγια το Δικαστήριο με την απόφασή του αυτή (η οποία έχει και διαπλαστικό χαρακτήρα για την κοινωνία, όπως κάθε Δικαστική απόφαση), αποτρέπει, εμμέσως πλην σαφώς, τους πολίτες να προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη, αφού αυτή θα δεχθεί αυτό που έχει πλέον, καθιερωθεί, με τη νομική σκέψη “ο γέγονε, γέγονε. Δεν το αλλάζω”.
Και φυσικά, κάθε πολίτης μένει με την απορία: Για ποιο λόγο να προσφύγω στη Δικαιοσύνη;
*Όλα τα απαραίτητα έγγραφα είναι στη διάθεση του gonikiapoxenosi.gr κάθε αρμόδιας Αρχής που θέλει να ασχοληθεί και να εξετάσει τα παραπάνω αναφερόμενα θέματα.
