Τη στήριξη της Woke κουλτούρας και των ακραίων “δικαιωματιστών” που αδιαφορούν για τα δικαιώματα των υπολοίπων, προτάσσοντας την προσπάθεια επιβολής στην κοινωνία, του τρόπου σκέψης συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, εξυπηρετεί μια σειρά νεολογισμών και νεότευκτων λέξεων. Μεταξύ αυτών και ο όρος “γυναικοκτονία”, ο οποίος δεν είναι απλώς ανύπαρκτος και επικίνδυνος, αλλά προσπαθεί να επιβάλλει δολίως, την υποτιθέμενη ανωτερότητα της γυναικείας ύπαρξης, έναντι των υπολοίπων ανθρώπων.
Ως όρος, η λέξη “γυναικοκτονία” το μόνο που “προσφέρει” είναι ο διαχωρισμός των ανθρώπων με βάση φύλο τους και η καλλιέργεια της εμφύλιας (μεταξύ των βιολογικών φύλων) διαμάχης.
Ο όρος “ανθρωποκτονία” είναι ο μόνος αντικειμενικός και πολιτικά ορθός όρος, που εκφράζει με σαφήνεια, συνέπεια, αντικειμενικότητα, ισότητα και επάρκεια, την πρόκληση θανάτου σε άνθρωπο. Ο θάνατος ενός ανθρώπου, είτε είναι άνδρας, είτε είναι γυναίκα, έχει την ίδια βαρύτητα προς την κοινωνία και επιφέρει τον ίδιο πόνο για την απώλεια.
Επιπροσθέτως, ο όρος πρέπει να διαγραφεί το συντομότερο από το καθημερινό λεξιλόγιο κάθε πολιτισμένου Έλληνα με δημοκρατικά αισθήματα ισότητας, διότι προσκρούει στο Άρθρο 4 παρ. 2 (“Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις”). Με τον όρο “δικαίωμα” προσδιορίζεται προφανώς και αναντίρρητα, όλο το πλέγμα των “δικαιωμάτων” κάθε ανθρώπου: Πολιτικά, οικονομικά, νομικά, πολιτισμικά κ.ο.κ.
Για τους λόγους αυτούς, είναι -αν μη τι άλλο- προκλητικό από πολιτικής απόψεως, να ακούει κάθε πολίτης αυτής της χώρας, άλλους πολίτες ή και πολιτικούς να χρησιμοποιούν τον όρο “γυναικοκτονία”, αφού αντιλαμβάνεται αμέσως, ότι ο πολιτικός αυτός διαχωρίζει τους συμπολίτες του σε “γυναίκες” και “όχι γυναίκες”. Προσδιορίζοντας λοιπόν τη μερίδα των ανθρώπων που αποκαλεί “γυναίκες”, με βάση το φύλο τους, σε συνδυασμό με την ύπαρξη δυο και μόνο φύλων, δεδομένου ότι η λέξη “φύλο” είναι όρος της επιστήμης της βιολογίας και ως τέτοιο οφείλουμε να τον χρησιμοποιούμε, οι “όχι γυναίκες” τυγχάνει να είναι μόνο “άνδρες”. Δεσμευτικά, απόλυτα και χωρίς περιορισμούς, αστερίσκους, εξαιρέσεις κλπ. Ακολουθώντας αυτή τη λογική όμως, θα έπρεπε να επιβληθεί και ο όρος “ανδροκτονία”. Αλλά, με αυτό το σκεπτικό, καταλήγουμε σε εμφύλιο διαχωρισμό, ο οποίος έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) του 1948, με το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ουκ εστί τέλος…
Για όλους τους παραπάνω λόγους λοιπόν, ο όρος “γυναικοκτονία” και είναι ανύπαρκτος γλωσσικά και προσκρούει στο Σύνταγμα της Ελλάδας και είναι επικίνδυνος λόγω της εμφύλιας διαμάχης την οποία υποδαυλίζει. Και σίγουρα είναι, όχι μόνο αχρείαστη, αλλά και απευκταία η εξέλιξη αυτή. Όλα τα είχαμε, με απλά λόγια, η εμφύλια διαμάχη μας λείπει, τώρα! Κι αυτός ένας εμφύλιος είναι… Από κάθε άποψη και ετυμολογία.
