Ισχυρό πολιτικό μήνυμα ανυπακοής και αντιδραστικής συμπεριφοράς από την υπουργό Τουρισμού Κα Όλγα Κεφαλογιάννη, προς τον πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, συνιστά η κατάθεση αιτήματος της ιδίας, για την ανάληψη της αποκλειστικής επιμέλειας των ανηλίκων τέκνων της. Πρόκειται για την αποστολή ευθέος πολιτικού μηνύματος με τον πλέον επίσημο τρόπο, αυτόν της κατάθεσης δικογράφου προς το μεγαλύτερο Πρωτοδικείο της χώρας, το Πρωτοδικείο Αθηνών. Το ζήτημα που δημιουργείται είναι εξόχως πολιτικό και ουδόλως νομικό, αφού το δικαίωμά της νομικά, είναι αναφαίρετο, όπως κάθε Έλληνα πολίτη.
Όταν το Μάιο 2021 εξελισσόταν η συζήτηση στη Βουλή, επί του νομοσχεδίου της Συνεπιμέλειας, όπως συνηθίζεται να λέγεται πλέον, η Όλγα Κεφαλογιάννη είχε “σηκώσει μπαϊράκι”, ως εσωκομματική αντιπολίτευση, υπογραμμίζοντας μεταξύ άλλων, ότι «… σοβαρό ζήτημα που θέλω να θέσω είναι η εισαγωγή του όρου εξίσου στην άσκηση μέριμνας. Το εξίσου ποιοτικά πως ορίζεται; Αν το εξίσου ερμηνευτεί ως ισόχρονη τότε πάμε σε ισόχρονη εναλλαγή διαμονής με το οποίο εμείς δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε. Όλοι οι θεωρητικοί του οικογενειακού δικαίου έχουν χαρακτηρίσει αδόκιμο τον συγκεκριμένο όρο» και πρόσθετε «Προφανώς τασσόμαστε στη συνέχιση άσκησης και από δύο γονείς της γονικής μέριμνας. Γι’ αυτό και τονίζω τη σημασία να αναπτυχθεί κοινοβουλευτικός διάλογος συνθέσεων για βελτιώσεις ορισμένων σημείων. Θα καταθέσουμε συγκεκριμένες προτάσεις και ελπίζουμε ότι κάποιες από αυτές θα τις υιοθετήσετε προκειμένου να πετύχουμε την διατήρηση και ενίσχυση του παιδοκεντρικού χαρακτήρα της ρύθμισης».
Όταν αργότερα ήρθε η στιγμή της κατάθεσης των προτάσεών της, για τις αλλαγές επί του προς ψήφιση νομοσχεδίου, οι προτάσεις της ήταν οι εξής, όπως καταγράφηκε στα ρεπορτάζ της εποχής: «Από όλους τους θεωρητικούς έχει επισημανθεί ότι η προτεινόμενη διάταξη βρίθει αστοχιών.
Τι σημαίνει αυτή η “υποχρέωση” επικοινωνίας; Είναι δικαστικά εξαναγκαστή; Η παράβασή της “υποχρέωσης” επικοινωνίας μπορεί να θεωρηθεί κακή άσκηση της γονικής μέριμνας και να οδηγήσει σε αφαίρεσή της; (βλ. ΑΚ 1532). Συμφέρει στο παιδί να επικοινωνεί εξαναγκαστικά με έναν γονέα που θέλει ή μπορεί να έχει μόνο περιορισμένη επικοινωνία; Εξάλλου, αν είναι υποχρέωση η επικοινωνία (και μάλιστα η κατά το δυνατόν ευρύτερη), αυτό δεν συμβιβάζεται με την εν συνεχεία πρόβλεψη ότι το “τεκμήριο” του 1/3 παραμερίζεται αν ο γονέας απλώς “ζητά μικρότερο χρόνο επικοινωνίας”. Δεν νοείται υποχρέωση που απενεργοποιείται, όταν … δεν τη ζητεί ο υπόχρεος».
Συνεχίζοντας, η Κα Κεφαλογιάννη επεσήμαινε και πρότεινε: «Η χρήση του όρου “τεκμαίρεται” είναι άστοχη. Ο χρόνος δεν μπορεί να τεκμαίρεται, αυτό που ίσως μπορεί να εννοηθεί είναι ότι τεκμαίρεται ότι το συμφέρον του παιδιού επιβάλλει να περνά τουλάχιστον το 1/3 του χρόνου του με τον ένα γονέα. Το τεκμήριο είναι μαχητό και ανατρέπεται, αν αποδειχθεί ότι το συμφέρον του παιδιού επιβάλλει μικρότερο χρόνο επικοινωνίας. Σε κάθε περίπτωση, αντί για όλη αυτή τη διορθωτική ερμηνεία, απλώς μπορεί να λείψει ο εσφαλμένος όρος “τεκμήριο”. Επίσης, τι εννοεί η έκφραση «του συνολικού χρόνου», χωρίς άλλο προσδιορισμό; Εννοείται ο διαθέσιμος για επικοινωνία χρόνος ή ο συνολικός χρόνος ζωής του παιδιού; Με βάση το «τεκμήριο» και την αόριστη αναφορά σε συνολικό χρόνο μπορεί ένας γονέας να απαιτήσει επικοινωνία 8 ωρών σε καθημερινή βάση. Επίσης, 2,93 ημερών την εβδομάδα. Ή να έχει το παιδί και τα 4 σαββατοκύριακα του μήνα συν μια διανυκτέρευση κάθε εβδομάδα».
Ωστόσο, δεν υπέπεσε στην αντίληψη του gonikiapoxenosi.gr, εξήγηση της Κας Κεφαλογιάννη για τους ισχυρισμούς της, προκειμένου να διευκρινίσει:
- Τους ακριβείς λόγους της γενικότερης στάσης της εναντίον του νομοσχεδίου, που δεν αποτελεί μεν, πανάκεια στις οικογενειακές υποθέσεις, υλοποιήθηκε δε, ένα βήμα προς τη θετική κατεύθυνση της γονικής ισότητας.
- Ποιες είναι οι περιπτώσεις που “το συμφέρον του τέκνου επιβάλλει μικρότερο (σ.σ. λιγότερο) χρόνο επικοινωνίας” με τον έναν από τους γονείς του, όπως η ίδια ισχυρίσθηκε;
- Επί της απορίας της περί της έννοιας του “συνολικού χρόνου”, αν αυτός είναι ο “συνολικός χρόνος ζωής”, όπως γίνεται αντικειμενικά αντιληπτή ως έννοια, ποιες ακριβώς είναι οι αντιρρήσεις της; Και πως τις τεκμηριώνει;
Υπάρχουν κι άλλα ερωτήματα, αλλά επανερχόμενοι στο σημερινό χρόνο, που ο Νόμος 4800/2021 είναι πλέον, Νόμος του Κράτους και η Συνεπιμέλεια είναι η κεντρική πρόθεση του νομοθέτη, αλλά και της πλειοψηφίας της Βουλής που αποφάσισε να γίνει Νόμος του κράτους, παρά τις αντιρρήσεις και τη μη ψήφιση από την κυρία Υπουργό, για ποιο λόγο αντιδρά και μάλιστα με προσφυγή της στη Δικαιοσύνη; Θεωρεί ότι κάθε βουλευτής ατομικά, είναι υπεράνω της πλειοψηφίας που νομοθετεί; Ποια η κοινωνική αντίληψή της για τη σχέση των δυο φύλων, διότι δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μας, ξεκάθαρη δήλωσή της επ’ αυτού… Μήπως συμφωνεί και με τις… “φεμινίστριες” που θεωρούν ότι «η έσχατη μορφή έκτρωσης είναι η βρεφοκτονία»; Αλλά το κορυφαίο ερώτημα παραμένει αυτό: Ως εν ενεργεία δικηγόρος, πολιτικός, βουλευτής και υπουργός, θεωρεί ότι οι νόμοι πρέπει να είναι σεβαστοί από όλους τους πολίτες ή όχι; Για ποιο λόγο δεν σέβεται, ως δικηγόρος, βουλευτής και υπουργός, την εκπεφρασμένη ψήφο της πλειοψηφίας του Κοινοβουλίου, στην οποία πλειοψηφία μάλιστα, ανήκει;
Για τα ερωτήματα αυτά, οι απαντήσεις θα αναμένονται. Καθένας από εμάς όμως, κρίνεται καθημερινά από τις πράξεις του και πρώτοι απ’ όλους, οι πολιτικοί…. Οι ως τώρα πράξεις, της εν ενεργεία υπουργού Τουρισμού, δια της προσφυγής της στη Δικαιοσύνη, με το συγκεκριμένο αίτημα, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ τα οποία δεν έχουν διαψευσθεί, αλλά και κρίνοντας εμπειρικά, εγείρουν ανησυχία για το μήνυμα αμφισβήτησης του νόμου, που στέλνει στην κοινωνία. Η κυβέρνηση έθεσε στην “καρδιά” του Οικογενειακού Δικαίου, τη Συνεπιμέλεια. Εφόσον η ίδια διαφωνούσε, για ποιο λόγο απεδέχθη την υπουργοποίησή της, μετά την ψήφιση του Νόμου 4800/2021, αφού και δεν ψήφισε τον Νόμο, αλλά και δεν είχε υπόψιν της να τον σεβαστεί;
Για όλους τους παραπάνω λόγους με τα αναπάντητα ερωτήματα προς το παρόν,
- και με τη συμπεριφορά της να “σέρνει” την οικογένειά της στα Δικαστήρια,
- και αντιδρώντας στο δικαίωμα του πατέρα να μετέχει ισότιμα στην ανατροφή των ανηλίκων τέκνων τους,
- και με την αντίδρασή της να συμμορφωθεί με ισχύοντα νόμο του κράτους,
- και με την αποδοχή της υπουργοποίησής της, μετά την ψήφιση του νόμου 4800/2021, τον οποίο και δεν ψήφισε και με το πνεύμα του οποίου δεν συμφωνεί, αλλά και δεν δέχεται να τον τηρήσει,
πρέπει ο πρωθυπουργός να αποπέμψει την υπουργό Τουρισμού από την κυβέρνηση, ζητώντας την παραίτησή της, εφόσον η κυρία Κεφαλογιάννη επιμείνει στην αποκλειστική επιμέλεια! Με απλά λόγια: Υπουργός που δεν συμμορφώνεται με το νόμο, οφείλει να παραιτηθεί..
Δια ταύτα, η άποψη του gonikiapoxenosi.gr είναι πως η κυρία Όλγα Κεφαλογιάννη, υπουργός Τουρισμού, πρέπει είτε να αποδεχθεί τη συνεπιμέλεια που ζητά νομίμως ο πατέρας των παιδιών, κ. Μίνως Μάτσας ή να παραιτηθεί! Κι αν δεν το κάνει μόνη της, να της ζητηθεί από τον Πρωθυπουργό.
Πρόκειται για μείζον πολιτικό θέμα ανυπακοής στο νόμο και την εκπεφρασμένη άποψη του νομοθέτη (της κυβέρνησης που η Κα Κεφαλογιάννη υπηρετεί, δηλαδή). Το πολιτικό ζήτημα είναι μείζον και αφορά κυρίως, την πολιτική ιδιότητα: Μπορεί ο/η δημοκράτης πολιτικός να μην υπακούει στους ψηφισμένους Νόμους του Κοινοβουλίου; Η δική μας απάντηση είναι “Όχι”! Της κυρίας Κεφαλογιάννη ποια είναι;
